استان زنجان كه آنرا «فلات زنجان» نيز مينامند در ناحيه مركزي شمال غرب ايران واقع شده است.زنجان، ابهر و خدابنده
شهرستانهاي استان زنجان را تشكيل ميدهند.مناطق كوهستاني آن كه اغلب قلل مرتفع دارند در نواحي شماليشهرستان زنجان قرار دارند و مناطق جلگهاي يا دشتهاي آن نيز ساير نقاط استان را در بر ميگيرد. در ناحيهجنوبي زنجان، دشت آبرفتي نسبتاً مسطح و وسيعي وجود دارد كه به ارتفاعات سلطانيه در شمال و ارتفاعاتقيدار در جنوب محدود ميشود. در استان زنجان رودخانههاي متعددي جريان دارند كه مهمترين و پرآبترينآنها رودخانه «قزل اوزن» است.
زنجان
شهرستان زنجان سيصد و بيست و هشت كيلومتر از تهران فاصله دارد. زنجان از دو دره بزرگ«زنجان رود» و «سفيد رود» تشكيل شده است كه بين آنها كوههاي قراول و انگوران قرار گرفته است. آب و هواي آن در تابستان معتدل و در زمستان سرد است. تاريخ بناي شهر زنجان را همزمان با سلطنت اردشير بابكان دانسته و آن را شهين يا شهان ناميده اند. اين نام به مرور زمان به زنكان و سپس به زنجان تبديل شده است، در كتاب حدود العالم به سال سيصد و هفتاد و دو ه ق زنجان شهري آباد و پر بركت با بارويي بسيار مستحكم وصف شده است، در قرن ششم ه ق ايلخانان بر اين منطقه تسلط يافتند و شهر سلطانيه را در جوار زنجان امروزي به عنوان پايتخت الجاتيو بنياد گذاردند.
خدابنده
شهرستان خدابنده در قسمت جنوب شرقي زنجان قرار دارد آب و هواي آن كوهستاني با زمستانهاي سرد و پر برف تابستان هاي معتدل است استقرار جوامع انساني و يكجانشيني در اين مناطق به اواخر هزاره چهارم و اوايل هزاره پنجم ق م مربوط است سفالهاي گوجه اي رنگ از آثار به جامانده در اين منطقه است در اين منطقه ايلات خدا بنده لو و افشار با اقوام بومي در هم آميخته و نژادي پديد آورده است كه از نظر خصوصيات ظاهري به نژاد زنجاني معروف است. شهرستان خدا بنده دو شهر تاريخي سهرورد و سجاس را در خود جاي داده و مردان گرانقدري همچون شهاب الدين سهروردي را پرورش داده است.